Column: Voorjaar!

Heb jij ze al gehoord? De vogels die je in één keer ‘s morgens wakker maken met het ochtendconcert van de naderende lente? Ik wel, maar voor mijn gevoel ging het anders, niet zoals andere jaren. Het ging meer geleidelijk, wat terughoudender. Zouden de vogels aanvoelen dat we beperkt zijn in ons doen en laten? Dat ze aanvoelen dat de lente misschien maar iets later moet beginnen omdat wij ‘geen tijd’ hebben? Geen tijd hebben om de lente te vieren door onze (corona) beperkingen.

Maar ja, corona of niet, de natuur hou je niet tegen. De bolletjes en knolletjes vliegen uit de grond en kleuren het gras. De natuur vrolijkt ons al op. De zonnige momenten komen steeds vaker en blijven steeds langer. De lente komt, komt echt.

Naar wat ik hoor heeft iedereen zijn huis aan kant en wordt dit jaar de voorjaarschoonmaak massaal overgeslagen. Het schijnt dat iedereen vorig jaar al grondig door het huis is geweest en dat in december nog eens dunnetjes over heeft gedaan.

Dus we hebben tijd voor het voorjaar, laat maar komen. Alles voor de zekerheid nog even checken. We hebben de tijd verzet van alle klokken, allemaal een uur vooruit en zelfs de avondklok gaat erin mee. Wat zijn we weer eensgezind. Want oh wee, als we met zijn allen niet gelijklopen in de tijd.

Bij het schrijven van de voorgaande zin komt er een vreemd stukje besef bij me boven. Gelijklopen…

Laten we allemaal gelijk gaan lopen, gelijklopen in de tijd, onze tijd, de tijd die we allemaal weer terug willen, zodat we die zelf kunnen invullen met onze dingen. Klinkt dubbel, klopt, en daarom duurt het dubbel zo lang.

Ingrid Aaltink
Kennis Educatie Centrum/
Huiswerkbegeleiding Nijverdal