Column: Ommetje
AlgemeenRuim 45 jaar woonde ik in Noetsele. Het zal begin 2000 geweest zijn dat ik begon met een ochtendwandeling. Voor ik de dag begon een rondje door de natuur. Vanaf het huis, bij de Van Ittersumweg langs het Hazeveldje, achter Marke Noetsele langs het bos in. Terug over het fietspad, tegenover het vennetje, een weids zicht over de Noetselerberg. Ik nam altijd dezelfde route, zodat ik wist dat ik niet langer dan drie kwartier onderweg was. Na tien jaar ken je dan bijna iedere steen, iedere boomwortel en iedere bult in de weg. En geen dag is hetzelfde. Het weer is altijd anders. De seizoenen wisselen. Het licht, de lucht iedere dag anders. Je komt ook mensen tegen. Een oude mevrouw trimmend, niet hard maar wel trimmend, schooljeugd op weg naar Holten, een man met hond die nooit meer zegt dan goedemorgen, een fotograaf, een oud-collega met wie ik af en toe een praatje maak. Beginnen met een ommetje door de natuur. Ik kan niet beschrijven hoe waardevol dat is.
Ik woon sinds 3 jaar in het centrum. Ook nu maak ik iedere morgen een ommetje van ongeveer drie kwartier. Ik kan linksaf gaan naar het Stut, maar ik ga meestal rechtsaf: door het Doktersbos, langs het vennetje, rechtsaf de Kosteeweg in en terug langs de Regge. Vanmorgen hoorde ik de vogels de lente zingen, ik hoorde de ganzen over het vennetje scheren. Ik kwam een meneer tegen met zijn hond. We hebben een praatje gemaakt en zwijgend naar de juichende krentenbomen gekeken.
weedebee
