Dodenherdenking 4 mei
Dames en heren, jongens en meisjes,
Wat goed dat u hier bent.
Ik heb lang nagedacht over wat ik vandaag wil zeggen.
En ik zal eerlijk zijn.
De laatste tijd voel ik vaker
een knoop in mijn maag.
Onrust.
Die lastig te benoemen is.
Maar wel aanwezig.
De vraag waar het naartoe gaat.
Wat dit allemaal betekent.
Voor ons.
Voor onze kinderen.
En voor de kinderen na hen.
Oorlogen.
Conflicten.
Zelfs een plek van herdenken,
zo zagen we vanmorgen,
wordt niet altijd met rust gelaten.
En tegelijk…
Begon deze maandag gewoon,
zoals bijna elke maandag.
De winkels zijn open.
De scholen draaien.
Het leven gaat door.
Precies zoals het hoort.
Vanmorgen stond u op.
Misschien vroeg. Misschien iets te laat.
Er werd koffie gezet.
Ik kan me zo voorstellen dat u op pad bent gegaan.
Naar werk…
Of op bezoek.
Een boodschapje doen.
En toch.
Er wringt iets.
Misschien juist dat alles doorgaat.
Terwijl het voelt alsof
dat niet vanzelfsprekend meer is.
Alsof er iets schuift.
De wereld om ons heen verandert.
Oorlogen die doorgaan.
Steeds dichterbij.
Leiders die elkaar openlijk onder druk zetten.
Die dreigen.
Die grenzen opzoeken.
Afspraken die minder zeker lijken.
Bondgenoten waar vragen bij komen.
En dat voelen we
Niet als een ver verhaal.
Maar gewoon thuis.
Aan tafel.
Bij het nieuws.
In gesprekken.
Steeds weer die vraag:
waar gaat het naartoe?
En dan kijk je anders
naar deze avond.
Want ook toen begon een dag gewoon.
Mensen stonden op.
Gingen naar hun werk.
Zorgden voor hun gezin.
Er werd gegeten.
Gepraat.
Geleefd.
Zoals elke dag.
Tot het veranderde.
Niet in één keer.
Maar stap voor stap.
Iets wat eerst nog normaal was,
werd dat ineens niet meer.
Een winkel waar je niet meer welkom was.
Een baan die je kwijtraakte.
Een buur die ineens verdween.
Het leven ging door.
Maar niet voor iedereen.
Een straat die anders voelde.
Een deur die dicht bleef.
Een plek die leeg was.
Gewone dingen.
Die niet meer gewoon waren.
Niet omdat het hetzelfde is als toen.
Dat is het niet.
Maar omdat we merken
dat het niet vanzelfsprekend is.
Dat het kan veranderen.
Klein.
In hoe we naar elkaar kijken.
Hoe we over elkaar spreken.
Of we elkaar nog zien staan.
Of niet.
En misschien is dat
wat deze avond van ons vraagt.
Niet alleen om te herinneren.
Maar om om te zien.
Naar elkaar.
Om elkaar vast te houden.
Juist als het schuurt.
Juist als het moeilijk wordt.
Niet weg te lopen.
Niet weg te kijken.
Maar naast elkaar te blijven staan.
Daarom zijn we hier.
Voor de mensen
voor wie het gewone leven stopte.
Voor wie gemist werd.
Voor wie een plek leeg bleef.
Voor namen.
Voor gezichten.
Voor verhalen.
Voor hen
die hun leven gaven
voor onze vrijheid.
Voor wie werden vervolgd.
Voor wie werden weggevoerd.
Voor wie vochten.
En niet terugkeerden.
Voor wat zij doorstonden.
En voor wat zij ons nalieten.
Dat wij elkaar niet loslaten.
En niet vergeten.
Dank u wel.
Jorrit Eijbersen
Burgemeester gemeente Hellendoorn
