‘Het zal wel even heel vreemd zijn’

HELLENDOORN - Na ruim veertig jaar is het mooi geweest. Annie ter Horst zet een punt achter haar fysiotherapie loopbaan. Ze heeft al die jaren met veel plezier mensen en vooral kinderen behandeld, maar vanaf 3 juli gaat ze definitief genieten van haar welverdiende pensioen.

“Het zal wel even heel vreemd zijn”, zegt ze. “Deze laatste weken ben ik nog heel druk, met afscheid nemen van mensen, de kinderen uitleggen waarom ik wegga, mijn werk overdragen aan Joyce en hoe gaat het dan straks? We kunnen nu buiten de schoolvakanties op vakantie. Dat voelt best gek!”

Eigenaar

Annie is jaren (mede)eigenaar van de praktijk geweest, die sinds 2019 is overgegaan in De Haere. “Dat gaf een stuk rust. Als eigenaar was ik in mijn vrije tijd ook vaak nog met de praktijk bezig, want ik moest zelf alle administratie en dergelijke doen. Toch heb ik altijd enorm van mijn werk genoten. Ik ben begonnen in een praktijk in Goor en was daar de enige vrouwelijke fysiotherapeut. Er werkten daar veel Turkse gastarbeiders en de vrouwen wilden alleen door een vrouw behandeld worden. Toen ik in 1998 in Hellendoorn kwam werken, heb ik me gespecialiseerd in kinderen en was daarin ook de enige in de praktijk. Dat was toen nog geen aparte opleiding zoals nu, het waren aparte specialisatiemodules. De lichamelijke ontwikkeling van kinderen is heel anders dan die bij volwassenen, dus daar moet je je wel in verdiepen. En de tijdsinvestering is groter. Je bent namelijk niet alleen met het kind bezig, maar hebt ook contactmomenten met ouders, leerkrachten en vaak ook nog andere begeleiders. Dat maakt het voor mij nog leuker.”

Joyce heeft haar master kinderfysiotherapie bijna afgerond en neemt Annies werkzaamheden over. 

Stokje

Joyce Morsink neemt het stokje van Annie over. Zij is al zo’n vijf jaar werkzaam als fysiotherapeut en sluit binnenkort haar master ‘kinderfysiotherapie’ af. “Nu is die specialisatie er dus wel”, vertelt ze. “De afgelopen tijd heb ik intensief met Annie samengewerkt, zodat de meeste kinderen weten wie straks hun fysiotherapeut is. Ik behandel nu ook nog wel volwassenen, maar kinderen vind ik toch wel veel leuker. Hun hele doen en laten, ze doen meestal leuk mee en je ziet echt van alles. Van simpele knieklachten bij groeiende pubers tot ‘problemen in de motorische ontwikkeling bij peuters’. Het is heel divers, waardoor geen werkdag hetzelfde is.”

“Ik ben min of meer toevallig in de kinderfysiotherapie gerold”, vertelt Annie. “Toen ging het vooral om kinderen met een duidelijke fysieke beperking. Later kwamen daar de kinderen bij die problemen hebben met wat we toen noemden de ‘sensomotoriek’. Kinderen die vaak struikelen of vallen, veel moeite hebben met het schrijven of heel druk en slecht geconcentreerd zijn. En dat maakt het werk ook erg leuk, dat die ontwikkelingen steeds door blijven gaan. In tegenstelling tot de steeds uitgebreidere rapportages waar we ons aan moeten houden. Toen ik in 1982 begon had je een kaartenbak, met voor elke patiënt een kaart, waar je de belangrijkste informatie opschreef. Helaas was dat niet altijd ideaal als een collega jouw patiënt over moest nemen.” Annie en Joyce lachen. “Dat is nu wel beter.”

Pensioenborrel

De collega’s en veel patiënten vinden het heel jammer dat Annie weggaat, dus vertrekt ze niet stilletjes. Iedereen kan afscheid komen nemen op ‘Annies pensioenborrel’. Geen brave receptie, zoals ze het zelf uitdrukte, maar gewoon een gezellige borrel. Donderdag 3 juli is iedereen van 16.00 tot 18.00 uur welkom in de praktijk in Hellendoorn om het glas met Annie te heffen.