‘Rekenen is wat ik het liefste doe’

NIJVERDAL - In onze gemeente wonen meer mensen uit andere landen dan we denken. Sommigen kwamen voor de liefde, anderen omdat ze hun land moesten ontvluchten. Maak kennis met hen in de serie ‘Onze dorpsgenoten’. In dit deel het verhaal van Finan.

Op een zaterdagmiddag vindt de ontmoeting plaats met Finan bij Coffee & Cakes in hartje Nijverdal. Bij een eerste ontmoeting zo’n twee jaar geleden viel zijn open blik, brede lach en leergierigheid al op. Die leergierigheid heeft zich de afgelopen jaren uitbetaald, want zijn Nederlands is echt geweldig vooruit gegaan. Finan is 21 jaar en woont drie jaar in Nijverdal. Als net 18-jarige kwam hij op nareis met z’n ouders en broers hiernaartoe. Zijn oudere zus was hen al vooruit gereisd enkele jaren daarvoor.

Inmiddels heeft hij zijn entreeopleiding Assistent Dienstverlening afgerond en is hij alweer bezig aan een MBO 2 opleiding tot Assistant Business Services. Hij heeft een plan: hij wil boekhouder worden en na het MBO nog door naar het HBO. Zijn studie combineert hij met 20 uur werken bij de Jumbo. Hij heeft z’n rijbewijs gehaald en gaat begin 2025 op zichzelf wonen. In zijn vrije tijd speelt hij in het 7e van de Zweef. Kortom, een ambitieus baasje!

Dat harde werken heeft hij al vroeg geleerd. Finan groeide afwisselend op bij zijn moeder en zijn oma op het platteland in het zuiden van Eritrea. Zijn ouders scheidden toen hij nog een baby was en zijn moeder hertrouwde en stichtte een nieuw gezin. Zodra hij hiertoe in staat was zorgde hij na schooltijd voor wat extra inkomsten door mee te werken op boerderijen in de buurt. Het maakte hem al jong zelfredzaam. Zijn moeder verdiende wat geld met het verbouwen van teff, de graansoort die een belangrijk bestanddeel vormt van injera, een pannenkoekachtig brood.

Hun leven op het platteland speelde zich af tegen het onveilige decor van een autocratisch geleid land en een voortslepende onafhankelijkheidsoorlog tussen Eritrea en Ethiopië, die vele slachtoffers heeft geëist.

President Isaias Afwerki regeert het land sinds 1993 met harde hand. Er is geen persvrijheid, geen onafhankelijke rechtspraak en een verplichte dienstplicht van onbepaalde duur voor mannen en vrouwen. Eritreeërs mogen hun land niet zonder toestemming verlaten. Zij moeten daarvoor een uitreisvisum aanvragen. In de praktijk krijgt echter vrijwel niemand zo’n uitreisvisum, waardoor mensen hun land alleen illegaal kunnen ontvluchten. Eritrea wordt ook wel het Noord-Korea van Afrika genoemd. Er wonen in Nederland ruim 26.000 mensen met een Eritrese achtergrond.

Rond 2014 weet Finan’s zus het land uit te komen en via Sudan uiteindelijk in Nederland asiel te krijgen in 2017. Ondertussen is Finan de grens met Ethiopië overgegaan met een aantal andere alleenstaande minderjarige jongens. Ze strandden in een opvangkamp van de Verenigde Naties waar hij voedselhulp en enige begeleiding krijgt als minderjarige. Hier zal hij zo’n zes jaar verblijven. Al die tijd gaat hij niet naar school, mist hij zijn moeder en brengt hij zijn dagen door met vooral voetballen. Een poging om ook Sudan in te komen loopt op niks uit en na angstige verhoren met de grenssoldaten belandt hij opnieuw in het opvangkamp in het noorden van Ethiopië. Pas in 2018 ziet hij zijn moeder weer als er een vredesakkoord is getekend tussen de twee buurlanden. Om bij haar te komen moet hij drie dagen lopen vanuit het kamp naar zijn dorp. Een emotioneel weerzien volgt na al die jaren van gemis.

De gezinsherenigingsaanvraag van zijn zus wordt uiteindelijk ingewilligd in 2019. Door allerlei regels, administratieve rompslomp en het verstrijken van een termijn duurt het vervolgens nog twee jaar voordat de hele familie herenigd is in Nijverdal. Een tijd van hard werken en inburgeren breekt daarna aan, een tijd die Finan tot dusver goed benut heeft.

Ondanks alle persoonlijke uitdagingen, vind hij Nederland een geweldig land en wil hij graag zijn steentje bijdragen. Hij is dankbaar voor de lessen van zijn NT2docenten en zegt tot slot: “Ik ben heel blij dat ik in Nederland mag wonen. Jullie zijn een fietsland, een voetballand én een vrijwilligersland!”