‘Kracht verbinding zit in kleine dingen’

NIJVERDAL - Marloes Alferink is op een missie. Nog steeds. Twee jaar geleden besloot ze haar hart en innerlijke roeping te volgen en huurde verschillende theaters af voor haar voorstelling ‘Hard tegen hart’, over de weg van hard(heid) naar het volgen van je hart en de kracht daarin van zachtheid. 

“Na achttien jaar werken voor de jeugdbescherming in Rotterdam en roerige privéjaren, voelde ik de drang om op het podium mijn stem te laten horen”, vertelt Marloes. “Het kwam als een soort ingeving, een gevoel ‘ik moet dit doen’. Ik zag van dichtbij hoe systemen belangrijker werden dan mensen en voelde in alles; het mag zachter. In gezinnen, in de jeugdzorg en in de samenleving. In mijn verhaal laat ik zien hoe hardheid zich uit, in de vorm van angst, strijd, wantrouwen en verkramping. En wat de impact is van liefde, verbinding, vertrouwen en ontspanning, oftewel zachtheid. Dat ik daarin specifiek voor de (jeugdzorg)kinderen in ons land mijn stem wil laten horen, voelt voor mij als een roeping.”

Hart volgen

“Het was echt een heel bijzondere ervaring. Alsof het universum de rode loper uitrolde en mij uitnodigde eroverheen te lopen. Ik ben ervan overtuigd dat we onszelf vaak te kort doen door niet ons hart te volgen. Toen ik mijn hart ging volgen, vielen er allemaal stukjes op hun plek. Vanaf het prille begin heb ik over mijn ‘theatertour’ berichten gedeeld op Instagram, de mensen meegenomen in het proces. Over de inhoud van de voorstelling, maar ook waarom ik het deed. Op LinkedIn ben ik gaan vertellen hoe ik denk over de jeugdzorg. Iemand waar ik nog geen ‘verbinding’ mee had nam contact op en zei dat hij er een boek in zag. Bizar. Dat ik nu mijn boodschap mag en kan overbrengen door de verhalen op te tekenen van kinderen en gezinnen waar ik gezinsvoogd ben geweest. Ik riep altijd ‘ik kan er een boek over schrijven’. Nu is dat werkelijkheid aan het worden. Daarnaast spreek ik. Mega zenuwachtig ben ik nog altijd voordat ik het podium op ga, maar als ik er sta voel ik met heel mijn hart ‘dit is mijn plek’. Dat vind ik prachtig. Het bewijst voor mij dat als we luisteren naar de stem van ons hart, ook in de kleine alledaagse dingen, als we daar trouw aan blijven, dan opent dat deuren.”

Jeugdzorg

Marloes is twintig jaar geleden begonnen als gezinsvoogd en heeft met enkele van de kinderen die ze toen onder haar hoede kreeg nog steeds contact. “Die kinderen zijn nu ergens rond de dertig jaar oud en we hebben zeer rake gesprekken over de jeugdzorg. Het raakt mij elke keer weer als zij hun visie delen. Ik zie mezelf nog wel een keer met een of meer van hen op het podium staan. We hebben samen grote drama’s meegemaakt, het is bijzonder hoe zij mijn missie steunen om een andere beweging binnen de jeugdzorg in Nederland in gang te zetten. Het feit dat ik met een heel aantal kinderen nog een lijntje heb laat me zien hoe ik ergens altijd naar een manier heb gezocht om buiten de lijntjes te kleuren. Officieel hoort dit contact niet, maar menselijk klopt het voor mij wel. Een van hen zei laatst: ‘Jij zag niet het irritante kind, jij zag mij. Dat jij in mij geloofde gaf mij het gevoel dat er toch iets in mij zat dat de moeite waard was’. Dat zijn dingen die mij diep raken. Hoe makkelijk is het om kinderen elk vooruitzicht op een waardevolle toekomst te ontnemen, simpel door alleen maar negatief op ze te reageren? In de jeugdzorg moet het menselijke leidend zijn, we moeten de kinderen écht zien. Uit ervaring weet ik dat dit vaak niet het geval is.”

Dat je hart volgen deuren opent, wil niet zeggen dat het altijd makkelijk is. “Januari vorig jaar werd ik gevraagd om een boek over de jeugdzorg te schrijven, samen met een co-auteur. In april zat ik met hem bij een uitgever die gelijk ‘ja’ zei, maar toen de betrokken redacteur een andere baan kreeg, stond alles op losse schroeven. Dat vroeg een lange adem en vertrouwen dat het boek er toch zou komen. Dat was op momenten best intens. We zijn doorgegaan, omdat het gevoel zo sterk was en hebben zelf uitgevers benaderd. We kregen diverse enthousiaste reacties, maar toch gingen ze niet met ons in zee. Tot een hoofdredacteur die het voor zijn uitgeverij niet geschikt vond ons voorstelde aan een andere uitgever. Binnen een paar dagen hadden we een bevestiging en in het gesprek met deze uitgever voelde ik meteen dat dit de goede partij is. Nu zitten we in de laatste fase met het boek en ligt het in september in de winkels. Daarom roep ik iedereen op: doe geen concessies aan je dromen! Hoe klein ze ook zijn. Van het een kan zomaar het ander komen. De programmeur van het theater in Luttenberg was zo onder de indruk van mijn voorstelling dat ze mij geboekt heeft voor dat theater deze zomer!”