Ode aan streektaal en Laurens ten Den
CultuurHELLENDOORN - Laurens ten Den mocht vrijdag 8 mei de Johanna van Buren Cultuurprijs in ontvangst nemen. In de volle dorpskerk ‘n Oalen Griezen genoten alle aanwezigen van een met streektaal doorspekte cultuuravond.
De Johanna van Buren Cultuurprijs wordt met enige regelmaat uitgereikt sinds 1981, het honderdste geboortejaar van de dichteres. Eerdere prijswinnaars waren onder andere Willem Wilmink, Johanna ter Steege, Daniel Lohues en Herman Finkers. Een rijtje waarvan Laurens aangaf trots te zijn er nu tussen te staan.
Hij ontving de prijs vanwege zijn vele verdiensten op het gebied van de Nedersaksische taal en cultuur. Laurens ten Den schreef, vertaalde, regisseerde en speelde diverse stukken, variërend van Op Hoes op an veur Kesmis, Van Jonge Leu en Oale Groond, Het Verzet Kraakt, Man van Beton, Woeste Grond, De Twentse Eindejaarsconferences, De Grote FCT Degradatieshow tot Shakespeares Hamlet, Macbeth en King Lear. In al deze stukken was een centrale plek voor de streektaal. Zoals vrijdagavond met enige regelmaat werd benadrukt.
Maar er was niet alleen ruimte voor streektáál. Een optreden van de Malletband van muziekvereniging Juliana uit Den Ham met majorettes en enkele dansen door de ‘Noabers’ van Folkloristische Dansgroep Hellendoorn completeerden de avond met streekcultuur.
Een avond die vol humor aan elkaar werd gepraat door André Manuel. Met zijn ‘Geachte gemeente...’ was de toon gezet. “We zijn hier vanavond om afscheid te nemen van Laurens ten Den, zonder de Johanna van Buren Cultuurprijs”, ging hij verder op de toon van een begrafenisondernemer, om te vervolgen met: “Zodat we straks afscheid kunnen nemen van Laurens ten Den MET de Johanna van Buren Cultuurprijs!”
Op een avond die draait om streektaal waren de woordgrappen niet van de lucht. De Folkloristische dansgroep werd ‘futuristisch’, want ze lieten dansen uit de jaren ‘30 zien en dat duurt immers nog wel een jaar of vier.
Het muzikale trio VanJansen wist de kerk stil te krijgen met hun vertolking van een viertal Mozart-liederen. Natuurlijk voorzien van een Nedersaksische tekst. Ook de voordracht van het gedicht ‘Fees’ van Johanna van Buren, door Annet Tigchelhof-Stokkers lieten de aanwezigen stil op zich inwerken. De prijsuitreiking was ook niet toevallig in deze middeleeuwse dorpskerk. Dichteres Johanna van Buren heeft de kerk vaak bezongen.
Na de culturele opbouw was het uiteindelijk tijd voor de officiële prijsuitreiking. Regisseur Silvia Andringa overhandigde de prijs, bestaande uit een gevulde envelop en een beeldje van Johanna van Buren, aan Laurens ten Den die zichtbaar blij en ontroerd was.
“Ik ben ontzettend dankbaar en vind het prachtig dat ik deze prijs in ontvangst mag nemen”, zei hij in zijn dankwoord. “Streektaal raakt ons duidelijk en ik vind het geweldig dat ik daar in zoveel voorstellingen uiting aan mag geven. De gedichten van Johanna van Buren speelden een belangrijke rol in ons gezin en ik zie deze prijs echt als een oeuvreprijs voor al mijn werk. Werk dat ik overigens niet had kunnen doen zonder alle mensen die net zo hard aan alle voorstellingen werken als ik.”
De avond werd afgesloten door Nathalie Baartman die het lied ‘Moe’ ten gehore bracht, over haar moeder.
“Ik heb echt genoten van deze avond”, vertelde Laurens bij het verlaten van de kerk, waar diverse mensen hem vroegen zijn laatste boek ‘Van huusie noar hoes’, te signeren. Een zorgvuldig samengestelde bundel waarin een brede selectie is opgenomen uit zijn Sallands-Twentse oeuvre.
