Documentaire ‘Kinderen van de Koele’
HistorieNIJVERDAL - Het vertonen van de documentaire ‘Kinderen van de Koele’ was donderdag 1 mei min of meer de aftrap van alle activiteiten op ‘Camp Nijverdal’. In een volle tent keken genodigden, cast en media geboeid naar een oorlogsverhaal dat zich tachtig jaar geleden op diezelfde plek afspeelde.
Heel bijzonder was de aanwezigheid van Rosie Colthof. Zij was een van de tienermeiden die ondergedoken zat in Nijverdal en regelmatig op bezoek kwam bij de meisjes die in het huisje ‘in de koele’ zaten ondergedoken.
"Het was bijzonder om hierbij aanwezig te zijn", vertelt ze. "En het verbaasde me wel een beetje dat er zoveel belangstelling voor was. Dat geeft toch wel een fijn gevoel." Het was voor Rosie niet echt bijzonder op terug te zijn op deze plek, omdat ze hier na de oorlog wel vaker is geweest. "Ik heb tot 1 mei 1946 bij de familie Krommendijk gewoond, omdat ik niet wist of er nog iemand van mijn familie in leven was. Toen bleek een oom van mij nog te leven. Zodra hij hoorde dat ik nog leefde, kwam hij naar me toe. Met hem ben ik in Deventer gaan wonen."
Het is heel bijzonder naar gebeurtenissen te kijken die zich zo lang geleden op diezelfde plek hebben afgespeeld. Je loopt na de voorstelling naar buiten en verbeeldt je dat je bomen herkent. Het houten huisje dat in het bos staat is niet hetzelfde huisje als waar de meiden zaten ondergedoken, maar had dit zeker kunnen zijn. Je voelt de spanning en een rilling gaat door je lichaam, hoe uitbundig de zon ook schijnt. Het is zoals Aly van Leusen het namens de gemeente verwoordt: de documentaire maakt het verleden tastbaar. "Het is een monument van beeld, geluid en herinneringen, zodat wij nooit vergeten."
Jaap Muschpad
De onthulling van het Jaap Muschpad-naambordje geeft deze dag een bijzonder tintje. Jaap Musch, de verzetsstrijder die de meisjes onderdak bood en ze leerde het bos in te vluchten bij dreigend gevaar, overleefde de oorlog niet. Duitsers op zoek naar een auto kwamen toevallig bij het huisje terecht. De meiden vluchtten het bos in, zoals hen geleerd was, maar Jaap kon niet wegkomen.
Aan Rosie de eer het bord samen met een neef van Jaap Musch en haar eigen kleinzoon te onthullen. Het doet hen zichtbaar veel. Het is dan ook niet niks na zoveel jaar nog zo’n geweldige blijk van waardering te ontvangen.
Dankbaar
Natuurlijk horen bij een première speeches en bedankjes. Sanne Kamst-Velthuis, regisseur en scriptschrijver, vertelt dat zij door Marianne Staman is gevraagd iets te maken van dit bijzondere, lokale verhaal. "Ik ben vereerd dat ik dit verhaal op deze manier mag doorvertellen, op deze plek met bijzonder historische waarde. Het is geweldig dat mevrouw Rosie Colthof vandaag bij ons aanwezig is. Zij leverde niet alleen de feiten voor het verhaal, maar gaf het ook gevoel." Verder bedankt ze Jaap Musch postuum en natuurlijk ook alle medewerkers en vrijwilligers.
