‘We moeten beter met elkaar communiceren’
Human InterestREGIO - Toen Ben en Jorien Middelkamp zeven jaar geleden overvallen werden door de suïcide van hun zoon en broertje, stortte hun wereld in. Hoe kon dit gebeuren? Waarom? Veel vragen bleven onbeantwoord.
“Koen was altijd een vrolijke jongen, een gangmaker, niets wees erop dat hij mogelijk zijn eigen leven zou beëindigen”, vertelt Ben. “Ik werk al ruim twintig jaar als mental coach en sinds deze tragische gebeurtenis ben ik mij er nog meer van bewust geworden hoe belangrijk je mentale welzijn is. We moeten echt beter met elkaar en onszelf communiceren. Zo zijn Jorien en ik ook tot dit nieuwe programma gekomen. We willen mensen leren beter om te gaan met allerlei mentale zaken, tegenslagen, depressie. Door allerlei signalen bij jezelf te herkennen, erover te praten en actie te ondernemen, kun je voorkomen dat je bijvoorbeeld in een burn-out terechtkomt.”
Gevoelens
“Het is echt een programma voor iedereen”, vult Jorien aan. “Tijdens het programma motiveren we mensen om meer echt over hun gevoelens te gaan praten. We hebben al een pilot gedraaid en daarbij wilde, of kon, één deelnemer niet over zijn gevoelens praten. In het begin. Na verloop van tijd lukte dat wel en daar heeft deze persoon veel aan gehad.”
Hun nieuwe programma noemen Ben en Jorien ‘Weten, het is oké’. Deelnemers leren over hun (echte) gevoelens te praten en omgaan met het dagelijkse leven. “We volgen daarbij de ‘WIM’- methode”, zegt Ben. “Wat is er aan de hand? Is dat zo erg? Maak je niet zo druk! Daarbij is met name die laatste van groot belang, want je kunt je wel vreselijk druk maken over iets, maar als je niets aan de situatie kunt veranderen, heeft het weinig zin je heel erg op te winden. Daarmee maak je de situatie mogelijk alleen maar erger, want het heeft gevolgen voor je lichamelijke én geestelijke welzijn. Ik weet nog dat ik het als jongen van een jaar of 19 in een judowedstrijd op moest nemen tegen een grote, donkere jongen. Daar was ik zo van onder de indruk, dat ik volledig bevroor en hij met één beweging de wedstrijd won. Dat is wat faalangst met je doet.” Hij spoort Jorien aan haar verhaal te vertellen.
Ze lacht en vertelt dan dat ze al van jongs af aan heeft paard gereden. “Mijn pony stond bij een manege in Haarle en mijn vader bracht me daar altijd naar toe. In de auto kletste ik voluit, tot ik een keer een wedstrijd had. Stilletjes zat ik naast mijn vader. Hij vroeg me of ik zenuwachtig was. Dat was ik zeker! Wat als het niet goed ging? Toen vroeg hij waarom ik meedeed met die wedstrijd. Omdat ik het leuk vond. Waarom was ik dan zenuwachtig? Sindsdien ben ik eigenlijk niet meer zenuwachtig geweest.”
“Dat is wat wij mensen willen leren”, gaat Ben verder. “Er is niets mis met zenuwachtig zijn of spanning voelen voor een bepaalde activiteit of gebeurtenis. Het ‘probleem’ zit vooral in het gesprek dat wij met onszelf voeren als iets tegenzit. Wat als het misgaat? Maar wat als het goed gaat? Concentreer je op de goede dingen en je blokkeert niet, dat geeft je focus.”
Kerk
Ben en Jorien starten hun programma in een kerkje in Hengelo. “We kunnen hier op termijn een inloop creëren, zodat mensen op een laagdrempelige en vrijblijvende manier in gesprek kunnen gaan”, vertelt Jorien. “Op 12 november begint de eerste groep, waarvoor mensen zich nog kunnen aanmelden. Het programma kent tien modules waarvoor de groep één keer per maand op dinsdag van 18.30 tot 20.30 uur bij elkaar komt. We streven naar groepen van maximaal tien deelnemers, waarbij twee coaches de begeleiding doen. Het eerste half uur gaan de deelnemers één op één met elkaar in gesprek, aan de hand van vragen die wij voorleggen. Daarna gaan we als groep verder en kan iedereen in de groep delen wat hij of zij wil.”
In het boek ‘Hey Pa..’ dat Ben schreef na het overlijden van zoon Koen, heeft Jorien hun doelstelling prachtig verwoord: ‘Ik wil dat het taboe doorbroken wordt en dat we elkaar tot in de diepste vezel leren kennen. Onderwerpen als depressie, burn-out en zelfdoding moeten bespreekbaar worden. Gewoon een doodnormaal gesprek tijdens een verjaardag of etentje. Het hoeft niet moeilijk of zwaar te zijn. Het maakt je een bijzonder mooi en sterk mens.’
