Column: Herinneringen maken

29 juni 2024, 12:25 Column

‘Maak mooie herinneringen, want op een dag is dat het enige waar je op terug kunt kijken.’
Het waren de wijze woorden van mijn schoonmoeder, gericht aan haar kinderen en kleinkinderen, toen ze op haar sterfbed lag. Al lang was ze aan bed gekluisterd, maar ze bleef positief en ze vertelde graag over alle mooie belevenissen uit haar leven. Ik moet er nog vaak aan denken, aan deze mooie levensles die ze ons meegaf.

In mijn werk als uitvaartbegeleider hoor ik veel verhalen. Ieder mens maakt herinneringen. Niet altijd zijn ze mooi. Maar wat mijn schoonmoeder vooral bedoelde is dat we van het leven moeten genieten, leven met de dag, zelf en bewust mooie herinneringen maken.

‘De gesprekken waren minder oppervlakkig en er was echt tijd voor elkaar’

Afgelopen week heb ik, indachtig de woorden van mijn schoonmoeder zaliger, de telefoon uitgezet (nou ja, collega’s namen waar, dank daarvoor) en ben op reis geweest om bijzondere herinneringen te maken. Niet zomaar op reis, neen, samen met één van onze dochters én mijn eigen ouders ben ik naar familie in Noorwegen geweest. Daar was een achterkleinkindje geboren en dat werd gedoopt in een prachtig kerkje in een klein dorpje in Noorwegen.

Wat hebben we samen bijzondere en emotionele dagen gehad. Allereerst voor mijn ouders: het terugzien van hun dochter en hun kleinkinderen die allemaal in Noorwegen wonen. De kennismaking met hun prachtige achterkleinzoon. Het doopjurkje, dat door mijn moeder bijna 57 jaar geleden zelf is gemaakt van haar eigen trouwjurk en waarin bijna al haar kinderen en kleinkinderen zijn gedoopt, was weer uit de kast gehaald en werd voor het eerst voor de volgende generatie gebruikt.

Maar ook voor mij en onze eigen dochter was het bijzonder. Allereerst om een aantal dagen intensief op te trekken met mijn ouders, haar opa en oma. Het is een andere setting dan wanneer je even bij elkaar op de koffie gaat. De gesprekken waren minder oppervlakkig, de verhalen van vroeger kwamen weer naar boven, er was echt en oprecht tijd voor elkaar. Maar ook voor onszelf, als moeder en dochter. Samen hebben we de beroemde Preikestolen gelopen, een pittige wandeling en klimpartij naar een indrukwekkend bergplateau. Grenzen verleggen, prachtige gesprekken, op elkaar terug kunnen vallen (in de praktijk leunde ik vooral op mijn sportieve dochter), samen letterlijk een top bereiken en genieten van het fenomenale uitzicht.

We hebben onvergetelijk mooie herinneringen gemaakt, momenten waar we nu en zeker ook later met warme gevoelens op terug kijken.