Column: Tegenstrijdig

Ik ben oranjegezind, blij met de monarchie, maar het afgelopen jaar was mijn sympathie voor ons koningshuis behoorlijk aan het wankelen. Het knullige excuus over hun vakantie naar Griekenland, het maar niet willen meebetalen aan de belasting zoals wij allemaal moeten doen, en dan dat ongemakkelijke optreden in Eindhoven op koningsdag...

Ik begrijp heel goed dat in het afgelopen jaar, waarin de saamhorigheid in ons land steeds verder afnam, de populariteit van het koningshuis meeging in de neerwaartse spiraal. Zij, de koning en de koningin, hadden de verbindende factor in deze Coronatijd kunnen en moeten zijn. En dat waren ze niet.

Maandagavond heb ik gekeken naar een gesprek met een bijzondere vrouw. Onze koningin. Ze werd vijftig. Een intelligente, hardwerkende, innemende, open, eerlijke en kwetsbare vrouw. “Het leven is tegenstrijdig”, sprak ze. Ja, haar vader hoorde bij een fout regiem, maar het was wel haar vader. En haar moeder bleef aan de zijde van haar vader. Ja, ze hadden zich keurig aan de regels gehouden, en hun vakantie naar Griekenland viel binnen deze regels, maar het was niet solidair. Ja, haar man heeft een boot van 2 miljoen, maar hij wilde deze zo graag. “Willem Alexander is mijn anker, hij houdt mij scherp en hij houdt mij vast, die combi is fantastisch.” Ja, we hebben er alles aan gedaan om mijn zus te helpen maar het gevoel van toch tekort schieten, schaamte en verdriet was groot. “ik denk aan haar met een glimlach.”

“Denk niet in beperkingen, maar in mogelijkheden. We leven nu en richten ons op de toekomst.” We waren maandagavond met 3,2 miljoen. Even weer samen. Even weer met ons allen voor de buis. Kijken naar onze koningin. Geraakt, geroerd, gesterkt. Een stralende warme zon na een regenachtige dag. Een anker in woelige tijden. Ons koningshuis.

weedebee