‘Uitgever noemde dit boek: meesterlijk bizar’

NIJVERDAL - Hij wist steeds onder de radar te blijven en heeft toch al zes boeken uitgebracht. Johan Nijzink is al zo’n vijftien jaar schrijver, maar kwam vanwege zijn blindheid niet makkelijk aan de bak bij een krant of tijdschrift. Iets wat hij graag wilde.

“Van jongs af aan wist ik dat ik blind zou worden”, vertelt Johan. “Toen dat na jaren werken bij de Belastingdienst werkelijkheid begon te worden, kreeg ik alle mogelijkheden voor omscholing. Dat werd voor mij de School voor Journalistiek in Zwolle. Daar werd ik behoorlijk op de proef gesteld, want eigenlijk snapte niemand wat ik daar deed. Ik zou toch blind worden?”

Johan behaalde goede cijfers en ging onverschrokken verder en wist zijn diploma te halen voor hij helemaal blind was. Toen kwam hij pas voor een echte uitdaging te staan, want wie neemt een blinde schrijver aan?

Notitieboekjes

“Eigenlijk ben ik door de Hema aan het schrijven gekomen”, vertelt Johan verder. “Ik liep als kind graag door de winkel en werd als een magneet aangetrokken door hun ringband notitieboekjes. En de stiften. Ik kocht met regelmaat zulke boekjes en als je die dan hebt, moet je er natuurlijk ook iets inschrijven. Ik had fantasie en ideeën genoeg, dus die ringbandjes raakten vanzelf vol.” Hij lacht bij de herinnering.

“Bij de Belastingdienst gebruikten we grote bureauagenda’s, waarin steeds een lege bladzijde naast die met datum zat. Daar begon ik toen mijn gedachten en fantasieën op te schrijven. Wat ik niet wist, was dat mijn collega’s mijn schrijfsels vaak stonden te lezen als ik niet op kantoor was. Een van die collega’s heeft toen een hele reeks gebundeld. Vandaar dat ik op het idee kwam School voor Journalistiek te gaan doen.”

Zwart gat

Na het behalen van zijn diploma viel Johan in een zwart gat. Niet omdat hij blind was, maar omdat geen enkele krant hem als schrijver wilde aannemen. Toch zat hij niet bij de pakken neer. Met zijn 2e graads lesbevoegdheid Engels vertaalde hij teksten voor een tijdschrift. “Die vroegen op een gegeven moment of ik voor hen wilde schrijven, want ik ‘kon zo leuk schrijven’. Zo ben ik er eigenlijk ingerold. Ik kreeg ook wat los-vaste opdrachten om columns te schrijven, maar toch was dat niet precies wat ik wilde. En toen heb ik mezelf min of meer een schop onder mijn kont gegeven. Was ik nou schrijver of niet? De knop ging om en ik zit nu elke dag te schrijven. ‘s Morgens ga ik altijd een eind lopen en vanaf een uur of 14.00 zit ik achter mijn computer en schrijf. Vaak tot tien uur, maar soms ook wel ‘s nachts. Als ik niet kan slapen ga ik schrijven.”

Surrealisme

“Toen ik begon zeiden mensen dat ik over mezelf moest schrijven. Dat heb ik gedaan en ik heb ook een deel van mijn columns gebundeld. Toch vind ik avonturenromans schrijven het leukst. De tweede is nu net uitgekomen en de uitgever zei dat dit boek ‘meesterlijk bizar’ is. Ik houd van surrealistische verhalen en die worden in Nederland maar weinig geschreven. Er zijn wel veel vertaalde boeken, maar weinig echt Nederlands. In het boek ‘Een flard latex’ heb ik me weer helemaal uitgeleefd. Ik kwam op het idee van verschillende scenes in het boek door een oud-studievriend van me. Hij was een grote, blonde Fries, die het goed deed bij de meiden. Hij bleef een samen met een vriendin bij mij slapen en liet de volgende dag trots een kapot condoom zien. Dat is me altijd bij gebleven en kwam me voor dit boek en de titel goed van pas.” Hij lacht weer. “Het is aan de lezers om te ontdekken in welk hoofdstuk dit verder ter sprake komt.”

Om van schrijven tot een volwaardig boek te komen werkt Johan samen met uitgeverij AquaZZ. “Daarnaast vertrouw ik blind op mijn goede vriendin en buurvrouw Annemieke. Zij is mijn ogen en toen zij haar bedenkingen had over de illustratie voorop het boek en mij de naam van een illustratrice gaf, ben ik daar gelijk mee gaan praten. En nu hebben we een prachtige cover: een gier met een pilotenhelm op en een stuk condoom in zijn snavel.”

Johan ziet zijn boeken als puur vermaak. “Het zijn geen boeken die je leven veranderen, maar mogen wel tot denken aanzetten. Als mensen mijn fantasie en ideeën leuk vinden om te lezen, vind ik het goed. Ik ben nu bezig met een autobiografie ...”